Ulu Geyik
Ot ve yapraklarla beslenen büyük bir memelidir. Erkekleri dallanan boynuzlarıyla tanınır.
Otlar, yapraklar ve odunsu bitkilerin sürgünleri besinleri arasındadır. Geviş getiren bir memeli olduğundan, yediği bitkisel besinleri yeniden çiğneyerek sindirim sürecini sürdürür. Orman örtüsü ve beslenmeye elverişli açık alanlar yaşamında birlikte yer tutar.
Boynuzlar, bu hayvanın en dikkat çekici özelliklerinden biri olsa da bütün bireylerde aynı görünüm bulunmaz; yaş ve cinsiyet önemlidir. Büyük bir otçulun yaşamını sürdürmesi için yalnız saklanma alanı değil, yeterli bitkisel besin de gerekir. Bu nedenle orman içindeki açıklıklar ve mevsimlere göre değişen bitki örtüsü, ulu geyiğin çevresiyle ilişkisini anlamada yararlı ipuçlarıdır.